19 September

Woensdag 16 september

Brrrr, wat is het koud wanneer wij wakker worden en dat is al VROEG!! Voor 6 uur opent Wouter zijn luiken vanwege de kou en het is onmogelijk om nog een beetje fatsoenlijk in slaap te vallen. Het huisje heeft zijn charmes spijtig genoeg geen centrale verwarming.

Het ontbijt is simpel. Koffie, thee, yoghurt en muesli en de keuze tussen een gewoon ei of een struisvogelei. Je zit hier tenslotte tussen (en op) de struisvogelboerderij(en). Wouter gaat voor een gewoon ei en ik besluit voor een struisvogelei te gaan. Het verschil is nihil, taste likes egg zullen we maar zeggen. Na het ontbijt op naar Gansbaai al waar de walvissen en witte haaien op ons opwachten.

Eenmaal aangekomen blijkt onze duik van donderdag inderdaad gecancelled. Hier waren we al van op de hoogte gebracht in Addo maar de weersverwachtingen zijn zo slecht dat nu ook de alternatieve datum op het spel staat. Gelukkig hebben we 2 overnachtingen in dit gat (voorheen heette dit dorp Gansegat) en dus een beetje speling. We checken in in het Roundhouse en gaan de boel een beetje verkennen. De conclusie is al snel getrokken; er is weinig te beleven hier buiten de haaien en de walvissen om. We zullen ons dan ook zelf moeten vermaken. Na een rondje in de omgeving laten we Elna (de eigenaresse) van de Roundhouse ons dirigeren richting restaurant Benguela. Hier dineren we (mijn god wat een zaligheid) en genieten we van de gastvrijheid van Jonathan. Hij is de eigenaar en tevens kok. Culinair voldaan stappen we ons mandje in en hopen we dat we de volgende ochtend eindelijk weer eens uit kunnen slapen.

Donderdag 17 september

Om kwart over 8 worden we wakker en maken we ons gereed voor een ontbijtje. Heerlijk, 3 pannenkoeken met kaneelsuiker een halve banaan. We rijden nog even langs het infocentrum voor de herplanning van de duik en gaan vervolgens naar cape L’Agula, het meest zuidelijke puntje van Afrika. Hier waaien we echter al snel weer weg en we vervolgen onze weg dan ook naar Hermanus. We hebben hier al zo veel over gehoord dat een bezoek aan dit commerciële walvissenstadje niet uit mag blijven.

We parkeren in Hermanus bij William die ons belooft goed op de auto te passen. Vervolgens eten we een pita en een pannenkoek bij het liefste oude dametje van Hermanus en gaan we walvissen spotten op de boulevard. We worden getrakteerd op een blije walvis die het springen maar niet kan laten. Dit tafereel is zo mooi dat we besluiten de auto op te halen en hier nog even te parkeren. William krijgt van ons 10 rand voor het oppassen van de auto en is hiermee zo blij dat hij nog even lief naar me lacht en heel uitbundig gaat zwaaien. Mensen, we hebben het hier over om en nabij een euro; ik moet meteen aan het bekende gezegde denken..wie het kleine niet eert.. William zal ik dan ook niet snel vergeten.

Voor anderhalve rand parkeren we nog even bij de boulevard en wachten we gespannen op onze happy walvis. Wouter heeft zijn camera in de aanslag en is er helemaal klaar voor. Spijtig genoeg laat de walvis zich enorm lang op zich wachten. De aandacht verslapt en die spaarzame keren dat hij/zij springt is Wouter net te laat. De foto’s laten net een stukje staart of kop zien. Best knap wanneer je in het wilde westen klikt.

De avond sluiten we wederom af bij Benguela alwaar Jonathan ons warm verwelkomt. Ik speel zijn spelletje graag mee en heb wederom een leuke avond.

Vrijdag 18 september

De dag van uitchecken zou de dag van de haaienduik zijn maar het weer is nog altijd veel te slecht en de boot vaart weer niet uit. Na wat gegochel met de dagen (verwarring met zaterdag en zondag en ons bezoek aan Robbeneiland) zetten we duik nu definitief over naar maandag. Dit geeft ons de gelegenheid te settelen in Kaapstad en het weer om op te knappen. Het belooft in ieder geval mooi te worden volgende week.

Na pakweg 2 uur komen we in Kaapstad aan en na ongeveer 45 minuten verkeerd rijden komen we aan bij Romney lodge. Wat een leuke lodge en wat een leuke mensen. We worden direct bij aankomst geadopteerd door surrogaatmoeder (en housekeeper) Eunice, gastheer Philip en diens trouwe viervoetters Sebastian, Sophia en Guinefieve. Zuid Afrika is het land van de teckels.
We verkennen de omgeving en vertrekken richting V&A Waterfront.

Philip heeft in de tussentijd een tafel gereserveerd bij Beluga. Een hip en trendy restaurant waar wij, blijkt bij aankomst, ons totaal niet voor gekleed hebben. Ik zit daar met mijn birkenstocks tussen de torenhoge stilettohakken en Wouter met zijn T-shirt tussen de overhemden. Het is overigens wel een leuke tent en het eten is er prima. We besluiten hier dan ook even van te genieten.

Zaterdag 19 september

Mamma Eunice maakt voor ons eggies Sunny side up. We nemen het er maar van, morgen is het zondag en dan werkt ze niet. Wat een heerlijke vrouw is dit vol geuren en kleuren verteld zij over de omgeving, de uitgaanswijk etc.

Na het ontbijt stappen we op de Citybus welke ons via de rode route langs een groot deel van de toeristische hoogtepunten voert. We stoppen bij een locale markt en kopen hier een schilderij voor thuis, we sponsoren het goede doel (HIV kindjes) en bezoeken het Kasteel en diens museum. Deze toer neemt een groot deel van de dag in beslag en we komen dan ook pas rond 3 uur weer bij de lodge aan. Even nagloeien bij het zwembad (zwemmen is echt nog te koud) en dan een dutje in de kamer.

Rond de klok van 6 uur pakken we een “taxibusje” richting het Waterfront. We zien dit fenomeen nu al de hele vakantie en voor ons is het een hele uitdaging om ons met dit busje, gevuld met locals, naar het Waterfront te brengen. Ritje kost ons 5 rand p.p. (iets van 50 cent) maar omdat we het een hele ervaring vinden en we hier helemaal vol van zijn geven we de beste man 20 rand. Dit was echter voordat we wisten dat we ongeveer een kilometer later weer uit het busje werden gezet met het verzoek het laatste stukje zelf te lopen. Gedesillusioneerd stappen we uit, we hadden achteraf alles wel kunnen lopen maar hilarisch was het wel. Die man zal wel gedacht hebben… wat een stelletje sukkels (en terecht).

In het waterfront zijn we besluiteloos over de keuze voor het restaurant. We kiezen uiteindelijk voor de Spur. Een verijdelde Mac, maar dan net even lekkerder. Dikke steaks staan hier op het menu. Yummie. Na een ijsje bij Haagen Das weer met een taxi terug naar de lodge. Lekker slapen en morgen weer uitgerust op voor ons bezoek naar het Robbeneiland.

Tot de volgende update (hopelijk dit keer wel met een verslag van de haaien).

Toedels, Wouter en Marije

PS. Opa, we hebben de kooi en de boot gezien waarmee we de duik gaan maken en we kunnen u geruststellen. Er kan absoluut niets gebeuren. Zelf een sardientje past niet door de tralies van deze kooi. Zelfs ik (Marije) stap nu met een gerust hart de kooi in.